Tags' Tales : Fat Fest. Krungthep

posted on 13 Feb 2012 02:50 by joebongo
ผมพบว่าตัวเองชอบเก็บ Tag ครับ แม้งานจะจบไปแล้วไม่รู้จะเก็บไว้ทำมะเขืออะไร แต่ไอ้ป้าย Tag นี่มันก็เป็นอนุสรณ์สถานชั้นดี ที่ recall เรืองราวเก่าๆ ให้กลับมามีชีวิตโลดแล่นในจินตนาการของเราอีกครั้ง
ไปเริ่มจาก Tag ล่าสุดนี่เลยแล้วกัน :)
.
..
...
...
..
.
- เรื่องมันเริ่มมาจากผมทำซีดีซิงเกิ้ล Alarm9 ไว้ 2 เพลง เลยคิดว่าน่าจะเอามาขายที่แฟตเฟสดีกว่า ชิวๆ มันๆ
- เป็นงานแฟตเฟสฯ ครั้งแรก ที่มาในฐานะคนจัดบูท
- บัตรที่เห็นเป็นบัตร Artist เพราะมาเล่นกับ Past Tales ด้วย
- และเพื่อไม่ให้บูทเงียบเหงาเกินไป ก็เลยชวนป๊อกกี้จาก That day มาขายเสื้อยืด That day และหนังสือวันก่อนครับเล่มใหม่ล่าสุด ร้อนๆ จากแท่นพิมพ์ มาวางขายที่บูทควบคู่กันไป
- ซึ่ง That day ก็ทำการเนรคุณด้วยการขายดีกว่าซะงั้น ฮ่าๆๆๆ แหม่ ของเค้าดังจริงๆ
- สรุปยอดด้วยปิดงานด้วยยอดขายซีดี 11 แผ่นถ้วน!! เกินคาดนิดๆ เหมือนกัน ฮ่าๆๆ
- ความผิดจุดอย่างนึงของการมาขายคราวนี้คือ มีคนเดินมาถามว่ามีซีดีอัลบั้มอะเดย์ขายมั้ย? คือบูทผมไม่ใช่บูทอะเดย์นะครับ... ดูหน่อย...
- การอยู่บูทควรมีพัดลมและของกิน คอนเฟิร์ม! ไม่งันเราจะร้อนจนตับเน่า และเหงาปากเกินไป
- ประทับใจที่สุดของงานคือ เท้าความก่อน... ปกติเนี่ยเวลาคนมาซื้อซีดีเราเนี่ย เค้าจะลอยหน้าลอยตามาครับ แบบว่า นี่เพลงใครเนี่ย ไม่รู้จักเลย กี่บาทนะ... อ๋อ 79 หรอ... (ใช่ครับ เขียนไว้ข้างหน้าแน่ะ) เออ มีสองเพลงใช่มะ (ก็แผ่นซิงเกิ้ลอ้ะ...) อืม... โอเค (วางซีดีลง และล่องลอยไปบูทต่อไป... T^T) แต่ก่อนเก็บบูทราวๆ 15 นาที มีพี่ผู้ชายคนนึงเดินดิ่งมาหาที่บูทเลยครับ แล้วพูดจาด้วยประโยคบอกเล่าที่เพราะที่สุดของวันว่า “สองแผ่นครับ!” โอวววว แทบจะลอยออกไปกอดพี่เค้า พร้อมให้โล่รางวัล และเหรียญกล้าหาญอีก 2 ดวง
- แฟตเฟสปีนี้ของเล่นน้อยมว่าก! คาดว่าเตรียมตัวไม่ทัน น้ำแม่งท่วม
- 2 วงที่แจ้งเกิดในดวงใจปีนี้คือ Abuse the Youth (เพิ่งฟังอะ เช้ยเชย) สำเนียงการเล่นดีโคตร และ Shining Star ที่เรียกได้ว่าหาวงโซลแบนด์แบบนี้ในบ้านเรามานานแล้ว ออกอัลบั้มเร็วๆ นะพี่ ผมจะกำเงินเตรียมจ่ายแล้ว ฮ่าๆๆ
- อนึ่ง ปีนี้ระบบซีเคียวริตี้ดีมาก เวียนบัตรไม่ได้ และแอบอิ๊อ๊ะ เอาเพื่อนเข้ามาไม่ได้เลย = =’ (ก็ดีแล้ว จะไปโกงงานเค้าทำไม...)
- ประสบการณ์แปลกใหม่ล่าสุดคือนั่งฟังเพลงของเวทีข้างๆ อยู่ที่บูทจากเสียงสะท้อนตึกฝั่งตรงข้าม ได้อารมณ์ดีเลย์ๆ ไปอีกแบบ ฮ่าๆๆๆ
- เออ!! วันแรกตอนดึกๆ มีผู้หญิงคนนึงโผล่หน้าออกมาจากเต็นท์ข้างๆ ถามว่าซีดีราคาเท่าไหร่ แล้วไม่ซื้อ... จากนั้นเจ๊แกก็หดหน้ากลับไป ผมก็ด้วยความสงสัย ก็เลยเดินไปดูเจ๊แก ปรากฏว่าเจ๊แกหายไป!! (คือ...เจ๊แกมุดด้านหลังออกไปน่ะ ก็ไม่เข้าใจว่าจะลำบากมุดเต็นท์มาถามราคาแล้วไม่ซื้อทำไม ลำบากนะ ฮ่าๆๆ)
- สองวันนี้เข้าห้องน้ำน้อยมาก คาดว่าน้ำที่บริโภคได้กลั่นตัวออกไปเป็นเหงื่อหมดแล้ว...
- ได้ยินจากป๊อกกี้ว่าบูทโซน B คนเดินน้อยมากจนพ่อค้าแม่ค้าประท้วงด้วยการย้ายไปขายที่เต็นท์ที่อื่นมันซะเลย
- และได้ยินว่ามีแม่ค้าที่ยักยอกลอบเอาเพื่อนไร้บัตรเข้ามา ก็เลยโดนพี่ซีเคียวริตี้ซิว ไล่ออกไปนอกงานอย่างนุ่มนวล (ฟังแล้วหนาวขี้มากๆ กูเกือบไปแล้ว ฟู่ว์...)
- หน้าพีจ๋องและพี่บอย ตรัย ตรงหน้างาน ฮาเหงือกแล่บ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
- สรุปยอดเสียตังค์... ซีดี 1 แผ่น, เสื้อยืด 1 ตัว, เคสไอโฟน 1 อัน, สมุดโน้ตเล็กๆ ไม่มีเส้น 1 เล่ม
- ไม่รู้จะซื้อสมุดโน้ตมาทำไม เพราะก็มีอยู่แล้ว... (ก็ปกมันสวยอ้ะ!)
- พบว่าดีแล้วที่ในงานแฟตเฟสมีกระทิงแดงให้ดื่มกินกันอย่างมากมาย เพราะงานนี้ใช้พลังงานโคตรเยอะ ในการเดินในระยะทางน้องๆ มาราธอนและต่อสู้กับความร้อนระดับทะเลทรายโกบี โอว กูแม่งถึกเถื่อนกรรมกรมาก
- แต่เดี๋ยวปีหน้าเอาอีกนะ ติดใจการขาย ฮ่าๆๆ :P

ตำรารักทะลุตรรกะโลก...

posted on 10 Jun 2011 15:59 by joebongo
 
เมื่อคืนผมเพิ่งไปดู Sex & Zen 3D มาครับ...
 
เป็นหนังเรื่องแรกที่ทำให้ผมดูจบแล้วอยากมาเขียนรีวิวอยากฉับพลัน...เพราะแม่มเพี้ยนได้ใจจริงๆ!! ฮ่าๆๆๆ
 
อ่ะ... เีริ่ม! (เนื้อหาด้านล่างนี้เปิดเผยส่วนสำคัญของหนัง - อยากเขียนคำนี้มานานแล้ว ฮ่าๆๆ)
 
ด้วยเรื่องราวของหนังเรื่องนี้ ก็โคตรดังมาตั้งแต่ประกาศสร้างแล้ว ด้วยความที่ว่ามันเป็นหนังโป๊! แถมยังสามมิติ!! เรื่องแรกของโลก!!! (เรื่องนี้เป็นภาคสามของหนังซีรีส์นี้แล้วนะครับ ภาคแรกมีซูฉีเล่นด้วยเหอะ!)
 
เนื้อเรื่องมันเริ่มมาจากชายคนนึง ชื่ออะไรไม่ต้องไปจำ (เพราะจำไม่ได้ - -' ขอเรียกว่าพี่หื่นแล้วกัน) รู้แต่ว่าไอ้นี่ไปแย่ง(คนที่กำลังจะเป็น)เมียเพื่อนมา แล้วดั๊นมีปัญหาการหลั่งไวและลีลารักไม่เด็ดดวง... ก็เลยหย่ากัน... (ตั้งแต่ 15 นาทีแรกของหนัง) แล้วพี่หื่นก็ไปอยู่กับองค์ชายหนิง ผู้ฟุ้งเฟ้อ และมีชีวิตเซ็กซ์สุดโลดโผน (ขอยกให้ฉากเหินฟ้าโจ๊ะเด๊ะกันขององค์ชายแก เป็นฉากแห่งปี) โดยพี่หื่นไปเป็นข้ารับใช้ 10 ปี แลกกับการได้โจ๊ะเด๊ะกับสาวสุดเอ็กซ์ขององค์ชายที่มีความสามารถในการพัฒนาลีลารักของคู่นอนให้สะเด็ดสะเด่า (เขียนไปเขียนมาศัพท์ชักจะเสพสมบ่มิสมขึ้นเรื่อยๆ - -')
 
ทีนี้พออยู่ไปๆ นานๆ เข้าพี่หื่นแกก็รู้สึกไม่มีความสุขเพราะกระปู๋พี่แกเล็กเหลือเกิน ประจวบเหมาะกับที่พี่แกได้เจอกับผู้เฒ่าราคะ... ที่มีรูปลักษณ์เป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารัก (แต่พากษ์ทับด้วยเสียงชายห้าวเป้งมาก) ผู้มีความสามารถพิเศษในการบังคับกระปู๋ได้อย่างใจ (เอาไปทำอะไรว๊ะ!!!?) = =' แถมพี่แกโชว์ฝีมือ(?)ด้วยการเอากระปู๋ทำลายล้อเกวียนให้ดูด้วย (โอยยย...)
หลังจากเห็นความอนาถของกระปู๋พี่หื่น ท่านผู้เฒ่าราคะก็แนะนำให้พี่แกไปผ่าตัดเปลี่ยนกระปู๋!! ซึ่งพี่หื่นตัดสินใจจะเปลี่ยนกับกระปู๋ม้า!! เพราะมันใหญ่ดี = ='
 
พอกลับมาหลังจากผ่าตัดและได้ไปฝึกลีลารักกับพ่อเฒ่าฯ มาแล้ว พี่แกก็กลับมาด้วยโฉมใหม่ หื่นกว่าเดิม - -' โจ๊ะเด๊ะสาวทีเดียว 10 คน สร้างความอิจฉาแก่องค์ชายหนิงยิ่งนัก อันนำมาซึ่งช่วงท้ายของเรื่องที่พี่หื่น (และภรรเมียที่ตามมาช่วยพี่หื่น) โดนองค์ชายหนิงนำตัวมาทรมานทรกรรม
แต่ช้าก่อน!! ไม่ได้มีเพียงเท่านั้น หนังยังเฉลยแฟลชแบ็กกลับไปตอนต้นว่าฉากแรกของเรื่องที่พี่หื่นนินทาองค์ชายหนิงอยู่กับหลวงพ่อ (ที่พี่หื่นไปอาศัยอยู่ด้วยตั้งแต่เด็ก) นั้นองค์ชายแกผ่านมาได้ยินพอดี... ที่ด้านนอกกุฏิในวัดที่อยู่สูงจากน้ำทะเลสัก 300 ฟิตได้มั้ง... แล้วองค์ชายก็ผูกใจเจ็บเรื่องนี้มาโดยตลอด (โอ๋ๆ ขี้น้อยใจ...)
 
ตอนจบก็... ไปดูเองเถอะ... แต่ถ้าไม่ดูก็ไม่เป็นไร แต่ขอเตือนว่าคุณจะพลาดหนังคัลท์สุดติ่งเรื่องหนึ่งในปีนี้เลยทีเดียว (ส่วนตัวเนื้อเรื่อง จริงๆ แล้วมันก็ซับซ้อนซ่อนเงื่อนเพื่อนทรยศพอดูครับ แต่ผมขอผ่าน เพราะประเด็นหลักของเรื่องนี้คือความเพี้ยน ฮ่าๆๆ)
 
สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้เพลินมากๆ หนึ่ง คือการได้ฟังเสียงพากษ์จากพันธมิตรที่ยังคงความบันเทิงไม่เสื่อมคลาย โดยเฉพาะการพากษ์เติมเวลาที่ตัวละครไม่ได้ขยับปากพูด (หรือศัพท์เทคนิคเรียกว่า พากษ์เสือก) สอง คือความเป็นหนังสามมิติ ที่หนังพยายามเล่นกับกล้องสามมิติมากๆ ทั้งกระสุนที่พุ่งใส่แสกหน้าคนดู ฉากที่ข้าวของถล่มทลายปลิวไปมา ตัวละครมีดบิน (ที่ใส่มาโชว์สามมิติชัดๆ) และฉากตัวละครเปิดนมใส่หน้าคนดูอย่างไร้เหตุผล (ฮ่าๆๆๆ)
 
ส่วนตัวละครหลักที่เป็นผู้หญิงทั้งหลาย ทำให้ผมสงสัยว่าทำไมคนสวยๆ ขนาดนี้ต้องมาทำอาชีพนางเอกหนังโป๊นะ ไม่เข้าใจจริงๆ เพราะนางเอกสวยมากกกก บอกว่าเป็นคุณหนู (ตามท้องเรื่อง) ก็น่าเชื่อ
 
สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ไม่เพลิน ก็น่าจะอยู่ที่รสนิยมอันเรียกได้ว่าวิตถาร ของตัวละครองค์ชายหนิง ที่ทำให้ผมถึงขนาดกระเดือกป๊อปคอร์นแทบไม่ลง (ก็ยังจะซื้อเข้าไปกินเนาะกู = =')
 
และจุดที่ดีที่สุดของหนังนี้อยู่ที่แอนิเมชั่นช่วงเปิดเรื่องอันเนียนตาและเพลงปิด End credit ที่ไม่รู้ว่าจะเพราะขนาดนี้ไปทำไม ฮ่าๆๆ
 
ถ้าหากใครที่ได้ดูแล้วอยากถามว่ามันเซนตรงไหน? ผมขอตอบให้เลยครับว่าไม่มี! ฮ่าๆๆ แต่ถ้าหากจะคุ้ยเขี่ยกันซักหน่อยแล้ว... ข้อคิดที่เซนที่สุดที่ได้จากหนัง น่าจะเป็นความมีเหตุผลโดยไร้เหตุผล... เพราะหนังพี่แกไร้ตรรกะสิ้นดี!! แต่ก็ยังดำเนินเรื่องต่อไปได้อย่างไม่หยุดยั้งจนจบ! โอ้วแม่เจ้า~!!
 
ถ้าใครจะไปดู ผมแนะนำให้ทิ้งเหตุผลไว้ที่บ้าน แล้วคุณจะเพลินกับหนังได้ไม่ยากครับ (เออ... อย่าเผลอซื้อป๊อปคอร์นเข้าไปนะ ไม่ได้กินหรอก - -')

หนังสือ

posted on 02 Feb 2010 16:38 by joebongo

- บล็อกต่อไปนี้ เป็นโครงการสนุกๆ จากพี่แป้ง บ.ก. นิตยสารคอมพิวเตอร์อาร์ต เจ้านายของผม กำหนดให้มีการวางธีมแต่ละสัปดาห์ขึ้นมา เพื่อให้กองบ.ก.ทุกคน เขียนอะไรก็ได้ที่ว้อนท์ในหัวข้อธีมนั้นๆ และนี่คือธีมแรก 'หนังสือ' -

...

...

 

    ในห้องเรียนชั้นป.5/1 เด็กชายนทธัญ ใช้ความพยายาอย่างมากขณะที่นั่งเรียนอยู่กลางห้อง ผมบีบความกว้างของหนังตาลงเพ่งมองกระดานดำอย่างยากเย็น แต่ก็ยังไม่อาจมองกระดานดำให้ชัดเจนขึ้นได้ พร้อมกันนั้นยังผมรู้สึกได้ว่าผมกำลังเริ่มปวดหัว ปวดตา และมันกำลังเล่นงานสมาธิผมอย่างหนัก แถมอาจารย์พูดก็ฟังไม่รู้เรื่อง...หลับดีกว่า

    วันต่อมา แม่ของผมพาผมไปหาหมอ และก็ได้ความว่าผมสายตาสั้น... ต้องใส่แว่นตา เนื่องด้วยเพราะว่าผมอ่านหนังสือ (หนักไปทางหนังสือการ์ตูน) มากเกินไป แถมยังสะเออะอ่านในที่มืดอีกต่างหาก

    ตั้งแต่วันนั้น ข้ออ้างในการแอบหลับในห้องเรียนของผมก็หมดไป...(แต่ก็ยังแอบหลับอยู่ดี)

    ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ผมเริ่มอ่านหนังสือ เพราะตั้งแต่จำความได้ ผมก็มีหนังสืออยู่ในมือแล้ว

    แม่เล่าให้ผมฟังจากความทรงจำว่า ตอนที่ผมยังไม่รู้ความเลยด้วยซ้ำ แม่ตัดกระดาษเป็นการ์ดใบเล็กๆ เขียนตัวอักษรและศัพท์ภาษาอังกฤษลงไป แล้วท่องให้ผมฟัง อ่านทีละคำ จนผมจำได้ขึ้นใจ ซ้ำยังพูดคำศัพท์ภาษาอังกฤษได้ตั้งแต่เด็ก

    ตอนเด็กๆ หนังสือที่ผมสนใจอ่านก็หนีไม่พ้นประเภท เรื่องลี้ลับ เช่น ผี ยูเอฟโอ เนสซี แล้วก็หนังสือจำพวกไดโนเสาร์ รวมไปถึงการ์ตูน เรียกได้ว่าเห็นหนังสือหมวดนี้ที่ไหน ต้องลงไปดิ้นกับพื้นให้แม่ซื้อเลยทีเดียว

    พอโตขึ้น ผมก็เปลี่ยนไปอ่านอย่างอื่นมากขึ้น  เริ่มสนใจหนังสือปรัชญา ประวัติศาสตร์ เทพปกรณัม และแน่นอน ผมยังคงอ่านการ์ตูน

    ตอนนี้ผมทำงานแล้ว แต่ก็ยังคงอ่านอยู่ ผมทำงานพิสูจน์อักษร งานที่ต้อง 'อ่าน ' เพราะว่าเค้าจ้างผมมาให้อ่าน (และถึงแม้จะไม่ได้จ้าง แต่ผมก็ยังคงอ่านการ์ตูน)
    ตอนที่ฝึกงานอยู่ที่อะเดย์ มีเพื่อนสัมภาษณ์ผมว่าทำไมถึงทำงานด้านนี้

    "นี่คือสันดานของผม" ผมตอบ "แม้ผมชอบทำงานหลายๆ ประเภท...แต่ว่าสันดานที่เป็นคนชอบอ่านของผม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามงานที่ทำ" แม้ผมจะเป็นใคร ทำงานอะไรอยู่ ผมเชื่อว่าผมก็ยังเป็นคนชาติหนอนอยู่ดี ต้องขอบคุณแม่ผมสำหรับสัญชาติหนอนที่ติดตัวผมมา

    ผมภูมิใจที่ได้ใช้สิ่งที่ชอบ สันดานที่เป็น มาทำงาน และทำเงินให้ตัวเองได้

    ผมคงไม่เป็นปรู๊ฟไปตลอดชีวิต แต่อีก 10-20 ปีข้างหน้า แม้จะไม่รู้ว่าผมจะทำงานอะไรอยู่ในขณะนั้น

    แต่ผมจะยังอ่านหนังสืออยู่เช่นเดิม

    และแน่นอน ผมก็จะยังคงอ่านการ์ตูน