Joe.Bongo

- บล็อกต่อไปนี้ เป็นโครงการสนุกๆ จากพี่แป้ง บ.ก. นิตยสารคอมพิวเตอร์อาร์ต เจ้านายของผม กำหนดให้มีการวางธีมแต่ละสัปดาห์ขึ้นมา เพื่อให้กองบ.ก.ทุกคน เขียนอะไรก็ได้ที่ว้อนท์ในหัวข้อธีมนั้นๆ และนี่คือธีมแรก 'หนังสือ' -

...

...

    ในห้องเรียนชั้นป.5/1 เด็กชายนทธัญ ใช้ความพยายาอย่างมากขณะที่นั่งเรียนอยู่กลางห้อง ผมบีบความกว้างของหนังตาลงเพ่งมองกระดานดำอย่างยากเย็น แต่ก็ยังไม่อาจมองกระดานดำให้ชัดเจนขึ้นได้ พร้อมกันนั้นยังผมรู้สึกได้ว่าผมกำลังเริ่มปวดหัว ปวดตา และมันกำลังเล่นงานสมาธิผมอย่างหนัก แถมอาจารย์พูดก็ฟังไม่รู้เรื่อง...หลับดีกว่า

    วันต่อมา แม่ของผมพาผมไปหาหมอ และก็ได้ความว่าผมสายตาสั้น... ต้องใส่แว่นตา เนื่องด้วยเพราะว่าผมอ่านหนังสือ (หนักไปทางหนังสือการ์ตูน) มากเกินไป แถมยังสะเออะอ่านในที่มืดอีกต่างหาก

    ตั้งแต่วันนั้น ข้ออ้างในการแอบหลับในห้องเรียนของผมก็หมดไป...(แต่ก็ยังแอบหลับอยู่ดี)

    ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ผมเริ่มอ่านหนังสือ เพราะตั้งแต่จำความได้ ผมก็มีหนังสืออยู่ในมือแล้ว

    แม่เล่าให้ผมฟังจากความทรงจำว่า ตอนที่ผมยังไม่รู้ความเลยด้วยซ้ำ แม่ตัดกระดาษเป็นการ์ดใบเล็กๆ เขียนตัวอักษรและศัพท์ภาษาอังกฤษลงไป แล้วท่องให้ผมฟัง อ่านทีละคำ จนผมจำได้ขึ้นใจ ซ้ำยังพูดคำศัพท์ภาษาอังกฤษได้ตั้งแต่เด็ก

    ตอนเด็กๆ หนังสือที่ผมสนใจอ่านก็หนีไม่พ้นประเภท เรื่องลี้ลับ เช่น ผี ยูเอฟโอ เนสซี แล้วก็หนังสือจำพวกไดโนเสาร์ รวมไปถึงการ์ตูน เรียกได้ว่าเห็นหนังสือหมวดนี้ที่ไหน ต้องลงไปดิ้นกับพื้นให้แม่ซื้อเลยทีเดียว

    พอโตขึ้น ผมก็เปลี่ยนไปอ่านอย่างอื่นมากขึ้น  เริ่มสนใจหนังสือปรัชญา ประวัติศาสตร์ เทพปกรณัม และแน่นอน ผมยังคงอ่านการ์ตูน

    ตอนนี้ผมทำงานแล้ว แต่ก็ยังคงอ่านอยู่ ผมทำงานพิสูจน์อักษร งานที่ต้อง 'อ่าน ' เพราะว่าเค้าจ้างผมมาให้อ่าน (และถึงแม้จะไม่ได้จ้าง แต่ผมก็ยังคงอ่านการ์ตูน)
    ตอนที่ฝึกงานอยู่ที่อะเดย์ มีเพื่อนสัมภาษณ์ผมว่าทำไมถึงทำงานด้านนี้

    "นี่คือสันดานของผม" ผมตอบ "แม้ผมชอบทำงานหลายๆ ประเภท...แต่ว่าสันดานที่เป็นคนชอบอ่านของผม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามงานที่ทำ" แม้ผมจะเป็นใคร ทำงานอะไรอยู่ ผมเชื่อว่าผมก็ยังเป็นคนชาติหนอนอยู่ดี ต้องขอบคุณแม่ผมสำหรับสัญชาติหนอนที่ติดตัวผมมา

    ผมภูมิใจที่ได้ใช้สิ่งที่ชอบ สันดานที่เป็น มาทำงาน และทำเงินให้ตัวเองได้

    ผมคงไม่เป็นปรู๊ฟไปตลอดชีวิต แต่อีก 10-20 ปีข้างหน้า แม้จะไม่รู้ว่าผมจะทำงานอะไรอยู่ในขณะนั้น

    แต่ผมจะยังอ่านหนังสืออยู่เช่นเดิม

    และแน่นอน ผมก็จะยังคงอ่านการ์ตูน